Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Δέκατος μήνας στον κόσμο’ Category

Από το ημερολόγιο της φασολιάς:

Χθες το πρωί προσπαθούσα να σκοτώσω ένα κουνούπι που με τριγύριζε κι ο μπαμπάς μου καταχάρηκε. «Μπράβο, Στεφανία, χτύπα παλαμάκια, χτύπα παλαμάκια», όλο έτσι μου ‘λεγε. Λυπήθηκα να του χαλάσω το χατήρι και άρχισα να χτυπάω στον αέρα φανταστικά κουνούπια, μέχρι που γύρισε η μαμά μου κι έπιασε κι εκείνη το ίδιο βιολί. Κοκκίνισαν τα χέρια μου, αλλά ήταν τόσο χαρούμενοι κι οι δύο που άξιζε τον κόπο. Αλλά γαμώτο το βράδυ, εκεί που πήγα επιτέλους να κοιμηθώ, πρόλαβε και με τσίμπησε ένα παλαμάκι.

ΠΣ. Η μαμά μου λέει κι άλλα κουλά: να μεγαλώσω, στο Θεό σας, 5 χρόνια μέχρι τις 16 Ιούνιου για να με πάει στο Summer Camp του Παιδικού Μουσείου –λες κι εγώ δε θέλω να πάω, επίτηδες είμαι ακόμα μικρή.

Advertisements

Read Full Post »

Ή «γιατί αποφεύγω τα ντοκιμαντέρ με άγρια ζώα»

Δύο μάνες. Ίσος αριθμός παιδιών. Σκαθαροειδή και κατακόκκινα, όλα, σα μικροσκοπικά μπαλόνια ηλίου, όχι αρκετά φρικιαστικά ώστε να αλλάξεις αμέσως κανάλι –κρίμα. Οι μάνες βγαίνουν προς αναζήτηση τροφής, η μία ξτρυπώνει ένα όμορφο μούρο και το φορτώνεται για να το πάει στα πεινασμένα μπαλονάκια της, που την περιμένουν στη φωλιά. Η άλλη μαστίζεται από μια βαριεστημάρα, που να τρέχεις τώρα να ψάχνεις για μούρα, βλέπει την πρώτη να ‘ρχεται από μακριά κι αντί για καλημέρα σας της χιμάει και της παίρνει το φρούτο (μην ακούς για το ρεντ μπουλ, η εύκολη λύση είναι που δίνει φτεράααα). Σπλιτ σκριν.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Από το ημερολόγιο της φασολιάς:

Τα απογεύματα, εκεί που κάθομαι και παίζω όμορφα όμορφα με τον μπαμπά, γυρίζει η μαμά μου από τη δουλειά. Της γελάω. Μου τρέχουν τα σάλια. Αλλά αυτή, αντί να έρθει να με πάρει, να μπούμε στο ψητό, πάει, λέει, να πλύνει τα χέρια της. Και να βγάλει τα παπούτσια της. Και τις κάλτσες της. Και το ρουζ. Και τους φακούς της. Ε, στους φακούς πλαντάζω.

Μεταξύ μας, επειδή ξέρω ότι θα κάνει αυτό το σερί, πλαντάζω από την αρχή και η μαμά απελπίζεται γιατί είναι, λέει, σα να κλαίω επειδή τη βλέπω. Αλλά αυτό είναι υπερβολή. Κι εκείνη θα ‘κλαιγε αν της έφερναν ένα πιάτο τίγκα στις τηγανητές πατάτες και στη μέση της διαδρομής ο σερβιτόρος γυρνούσε πίσω γιατί, λέει, ξέχασε να βάλει την ποδιά του. Ο μπαμπάς, ευτυχώς, με καταλαβαίνει και βρήκε τη λύση. Θα στήσει έξω από το ασανσέρ ένα νιπτηράκι και μια παπουτσοθήκη για να κάνει την τουαλέτα της η μαμά πριν μπει στο σπίτι, κι έτσι δε θα παθαίνω ψυχολογικό, μόλις πατήσει το πόδι της μέσα, θα είναι όλη δικιά μου.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Δεν κοιμάμαι, κάνω σχέδια. Η Στεφανία θα πάει σχολείο τότε, θα βγάλω το σπιράλ τότε, θα μείνω έγκυος τότε, θα γυρίσω στη δουλειά τότε –σε 6-7 χρόνια θα χουμε ξεμπερδέψει με τις πάνες. Θα είναι αγοράκι (όλοι το λένε από τώρα, μόνο και μόνο επειδή η Στεφανία δεν φοράει σκουλαρίκια κρίκους για να την ξεχωρίζουν). Στην αρχή θα τσακώνονται, μετά θα τον φροντίζει. Ο Αλέξανδρος θα τους μάθει να κάνουν ντουέτα, μετά θα πάρουμε μεγάλο αυτοκίνητο και μεγαλύτερη χύτρα.

Η Ν. δεν κοιμάται, ακούει τους ήχους της ΜΕΝΝ. Το μωρό γεννήθηκε νωρίς –ένα πρόβλημα στα νεφρά και η μικρή βγήκε (π)ανέτοιμη στις 30 εβδομάδες. Δύο μήνες ήδη πηγαινοέρχεται σπίτι-θερμοκοιτίδα, χειρουργείο-ελπίδα, απελπισία-όνειρα και κοιτάζει με λαχτάρα που τρέχει ζήλια τις μαμάδες να κακομαθαίνουν τα παιδάκια στα πάρκα.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Πολέμησα αρκετά μέσα μου πριν σε γράψω στο babyswimming, με την μπουρζουά διάσταση και τους σα ζωγραφιστούς μαμαδομπαμπάδες. (Αν ήταν σε δημόσιο κολυμβητήριο θα ένιωθα πολύ καλύτερα, το ίδιο και το πορτοφόλι μας, αλλά η μόνη αθλοπαιδιά που μπορείς να κάνεις δημοσία δαπάνη στους Αμπελόκηπους είναι μάλλον να μάθεις κρίκετ. Από τους ειδικούς). Άσκηση vs yummy mummies. Νερό vs χλιδάτη πισίνα. Φριχτός καλοκαιρινός καύσωνας vs φιλιππινέζες με μπουρνουζάκι στο χέρι δίπλα στην πισίνα. Κουάλιτι τάιμ μαζί σου vs λάιφ στάιλ με καθαρισμό όζοντος. Εντάξει, λοιπόν, κουάλιτι τάιμ it is.

Με στριγκλιές στην αρχή και λίγα κλάματα, πλαστικά ιπποποταμάκια (στο σπίτι βαριέμαι να σου γεμίσω την μπανιέρα, κάπου πρέπει να βγάλεις το άχτι σου κι εσύ), μπουτάκια παντού και ναι, σα ζωγραφιστούς μαμαδομπαμπάδες. Που ενίοτε φρικάρουν επειδή το μωρό τους τσιρίζει. «Τι ήσυχο που είναι το δικό σας» λένε, κοιτάζοντάς σε με σάλια που τρέχουν επειδή, εντελώς συμπτωματικά, έτυχε να είσαι στις καλές σου. «Εμένα μ’ έκανε ρεζίλι η μικρή» συμπληρώνουν κι εσύ κουνάς το κεφάλι σε ένδειξη συμπαράστασης προς την καινούρια φιλενάδα. Κοιτάζεις με κάποια ζήλια το καρότσι της άλλης κι ύστερα εμένα που σε σέρνω σα νομαδάκι με το μάρσιππο και το σακίδιο με τις πάνες στην πλάτη (τη δικιά μου, κυρία Πρόνοια).

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Η αλήθεια είναι πως, την ώρα που μου ήρθε η πρόσκληση της Newagemama, δεν μπορούσα να σκεφτώ πολλούς λόγους για τους οποίους μου κάνει καλό το να είμαι γονιός. Αυτό που θα μου έκανε πραγματικά καλό τη συγκεκριμένη στιγμή θα ήταν να κοιμηθώ, έστω μισή ώρα, κάτι που σε καμία περίπτωση δε συμβάδιζε με τη γονεϊκή μου ιδιότητα. Αλήθεια, δεν ήθελα ούτε να κάνω «κούκου-τσα», ούτε να απλώσω πλυμένα φορμάκια, ούτε να αλέσω φακές με καρότο, ούτε να θηλάσω, ούτε να αλλάξω χεσμένη πάνα, ούτε να κλείνω την τηλεόραση κάθε φορά που πεισματικά την άνοιγε η Στεφανία, ούτε να προσπαθώ να σώσω το λάπτοπ/κινητό/θερμαντήρα από τα χέρια της, ούτε να σκουπίζω γουλίτσες, ούτε… ούτε… Ήθελα μόνο να κοιμηθώ.

(περισσότερα…)

Read Full Post »