Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Δεύτερος χρόνος στον κόσμο’ Category

Θα ήθελα να είμαι από εκείνες τις μαμάδες που για το 90% των πραγμάτων που κάνουν σε σχέση με τα παιδιά τους, είναι σίγουρες ότι κάνουν το σωστό. Και που στο υπόλοιπο αβέβαιο 10% δε δίνουν ούτε το 1/10 της σημασίας που δίνω στο δικό μου αβέβαιο 110%, ακόμα κι αν συζητάμε για το πώς θα της φτιάξω τα μπιφτέκια.

ΠΣ. Συγγνώμη, Στεφανία, για την εισβολή, φαντάζομαι υποψιάζεσαι ήδη ότι η μαμά σου ξενυχτάει προσπαθώντας να βρει την άκρη -γενικώς.

Advertisements

Read Full Post »

Το περίμενα μήνες σχεδόν αυτό το ποστ. Δηλαδή, καλά κατάλαβες, περίμενα ότι θα το γράψει κάποιος άλλος, για να μου πει τι έγινε στο ενδιάμεσο (γιατί εγώ ήμουν λίγο παραπάνω αγχωμένη απ’ ότι έπρεπε για να παρακολουθήσω τις εξελίξεις) και ύστερα (έχει σημασία το ύστερα) να μου πει τι κάνουμε από δω και στο εξής.

Οι παρουσιάσεις της Κοιλίτσας ξεπέρασαν κάθε δική μου προσδοκία, που από παρουσιάσεις ήμουν άσχετη, έτσι κι αλλιώς. Βρέθηκαν κοντά μου άνθρωποι που αγαπώ και θαυμάζω, που κι εκείνοι με τη σειρά τους χάρηκαν την Κοιλίτσα και μίλησαν με συγκινητικό τρόπο γι’ αυτήν. Κάλυψαν και τη λογοτεχνική (σαν αστείο μου φαίνεται), και τη μαμαδίστικη (αυτό να δεις, ακόμα) και την ιντερνετική πλευρά της και μ’ έκαναν, ακόμα και μένα, να τη δω κάτω από άλλο φως.

Τώρα, ο πρώτος κύκλος της Αθήνας μάλλον έκλεισε –θέλω πολύ να κάνουμε κάτι στη Θεσσαλονίκη, αλλά η ιδέα είναι ακόμα στο στάδιο της… ιδέας.

Το food blog μου έχει μείνει έτη φωτός πίσω.

Η Κοιλίτσα έχει να δει «δικό της» ποστ από τότε που η Στεφανία έμαθε να κάνει την πάπια (τώρα κάνει και τον πάπιο «πο, πο, πο», με μπάσα φωνή).

Το καινούριο μου πρότζεκτ βρίσκεται στο διάδρομο της απογείωσης.

Το καινούριο μου βιβλίο, σε σκόρπια φόλντερ του word («Γράφω ένα κεφάλαιο αλλά δεν τολμάω να διαβάσω το προηγούμενο. Είναι σοβαρό πιστεύεις;» ρώτησα την Αλεξάνδρα. Φυσικά καμία της απάντηση δεν μπορούσε να με πείσει ότι δεν είναι).

Η δουλειά, όπως πάντα, σε φουλ εξπάνσιον.

Οι συνεντεύξεις, on a roll.

Μ’ αρέσει να κάνω πολλά, σκέφτηκα προχθές. Αλλά τόσα είναι μάλλον υπερβολή, ακόμα και για μένα.

Μάλλον πρέπει ν’ αφήσω την Κοιλίτσα, σκέφτηκα χθες.

Και γιατί να μην την αναλάβει η Στεφανία; σκέφτηκα σήμερα.

Είναι σίγουρο ότι εκείνη μπορεί πια να περιγράψει με πολύ μεγαλύτερη ευστοχία αυτά που εγώ χρειάζομαι τουλάχιστον ένα εφτάωρο ύπνου για να διατυπώσω (πφφφφ).

Λοιπόν.

Φασολιά, αυτό πια είναι και επισήμως το ημερολόγιό σου.

ΠΣ. Εντάξει, πότε πότε μπορεί να σου δανείζομαι καμιά σελίδα για να ανακοινώνω την επόμενη παρουσίαση.

ΠΣ2. Όχι, δεν μπορείς να το κλειδώνεις. Και δεν με νοιάζει αν ο Γιάννης και ο Που έχουν κρυπτογραφημένα passwords.

ΠΣ3. Δεν εννοούσα να ξυπνήσεις τώρα. Μπορείς να ξεκινήσεις να γράφεις από αύριο.

Read Full Post »

«Με αγχώσατε απόψε» μου είπε ο Θοδωρής Βασιλόπουλος του Ευριπίδη, όταν τελείωσαν οι υπογραφές και αραίωσε ο κόσμος. «Τόσες έγκυες μαζεμένες, έλεγα, αν την πιάσουν καμιά οι πόνοι εδώ μέσα, τι θα γίνει; Και δε χωρούσαν και να καθίσουν, στις σκάλες την έβγαλαν».

Χάρηκα για όλα: και που ήταν όλες εκεί (δεν γέννησε καμία χθες, για σήμερα δεν ξέρω) και που ήταν μαζί τόσοι άλλοι, γνωστοί μου και άγνωστοι, και που η βραδιά είχε κάτι δροσερό, ανοιξιάτικο, γλυκό και αισιόδοξο. Και γέλιο. Πολύ.

Μετά την εισαγωγή (note to self: μη γράφεις αυτά που θες να πεις, γιατί γράφεις πιο περίπλοκα απ’ όσο μιλάς κι έτσι όταν είναι να μιλήσεις δε θυμάσαι τι ήθελες να πεις), ο Χρήστος και η Άσπα, από το mamadesmpampades.gr, μίλησαν για την ιντερνετική πλευρά του Κοιλίτσα.com –εκείνη που παραλίγο να το αφήσει στο virtual ράφι του και να μη δει ποτέ το φως του τυπογραφείου («Από μπλογκ βιβλιο; Δεν το ‘χουμε ξανακάνει και δεν θέλουμε να το κάνουμε τώρα», μου είπε ο πρώτος εκδότης στον οποίο απευθύνθηκα με την πρότασή μου).

 

Κι ύστερα ήρθαν η Κατερίνα και ο Κρατερός και έκλεψαν απ’ όλους μας την παράσταση, διαβάζοντας αποσπάσματα του βιβλίου, που ούτε κι εγώ δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι τα είχα γράψει έτσι.

 

(«Μη διαβάσετε τόσα πολλά» πήγα να τους πω στην αρχή «γιατί μετά κανείς δε θα αγοράσει το βιβλίο». Ευτυχώς που δεν το είπα. Ήταν –για μένα- μια απίστευτη εμπειρία. Ακόμα κι η φασολιά δε θα τους άρπαζε από τα χέρια το ημερολόγιό της).

Σας ευχαριστώ!

Read Full Post »

Λίγο πριν αρχίσουμε να προετοιμάζουμε την επόμενη παρουσίαση του Κοιλίτσα.com, ένα βίντεο (με ατάκες και τα πάντα) από την επίσημη πρώτη (18/2/2012), στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων Πατάκη (βάλτε το να παίξει με ήχο!).

Για το βιβλίο μιλούν οι Αμάντα Μιχαλοπούλου, Αλεξάνδρα K* και Χρήστος Χωμενίδης. Το video είναι «ντυμένο» από τη μουσική της Marietta Fafouti. Σας ευχαριστούμε όλους!

Read Full Post »

Όταν ένα ζευγάρι δεν πετυχαίνει τη σύλληψη μετά από το προβλεπόμενο χρονικό διάστημα και μπαίνει στη διαδικασία των εξετάσεων και την αναζήτησης επιλογών υποβοηθούμενης αναπαραγωγής […] η απόφαση και η επιθυμία [να κάνουν παιδί] θεωρείται δεδομένη και το ζευγάρι που έχει να αντιμετωπίσει τις γνωστές δυσκολίες δεν έχει την πολυτέλεια να εκφράσει φόβους και ανησυχίες, αμφιβολίες και αναστολές που σε άλλη περίπτωση θα μοιραζόταν μεταξύ των συντρόφων ή και με τρίτους, φίλους ή συγγενείς.

Μαζί με την σωματική και ψυχική ταλαιπωρία που συνεπάγεται η διάγνωση και η αντιμετώπιση της υπογονιμότητας, αυτή είναι μια ακόμα «βία» που πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Οι άντρες και οι γυναίκες που προσπαθούν να κάνουν παιδί δικαιούνται όσο κάθε ζευγάρι να έχουν συναισθηματικές διακυμάνσεις και αμφιβολίες και να τις εκφράζουν τόσο μέσα στην «κοινότητα» της υπογονιμότητας αλλά και στους οικείους τους.

Έχω καιρό να πάω τόσο πίσω. Ίσως επειδή στην περίπτωσή μου η απόφαση «να κάνουμε παιδί» πάρθηκε αφότου το παιδί είχε πάρει ήδη το λεωφορείο για να έρθει…

Όμως διαβάζοντας το άρθρο αυτό μ’ έπιασε και σκεφτόμουν πόσο τα πράγματα που συζητάμε σ’ αυτό το μπλογκ και με αφορμή αυτό το μπλογκ -τα αντικρουόμενα συναισθήματα, οι αμφιβολίες, οι φόβοι μπροστά στην αλλαγή- θεωρούνται πολυτέλεια (και ίσως αχαριστία, όταν τολμάνε να τα εκφράσουν) για τα ζευγάρια που ναι, θέλουν, αλλά δυσκολεύονται να κάνουν παιδί. Ένας λόγος να ανοίξουμε τη συζήτηση και σ’ αυτούς τους γονείς…

Π.Σ. Η Φιλιώ Τσουκαλά, που ως ψυχολόγος έγραψε το άρθρο και ασχολείται με όλα τα θέματα που αντιμετωπίζουμε ως έγκυοι και ως νέες μαμάδες, θα είναι μαζί μας στην παρουσίαση του Σαββάτου και θα «διαβάσει» με τη δική της ματιά τα κομμάτια που επέλεξε η ίδια από το Κοιλίτσα.com. Σας περιμένουμε!

Read Full Post »

Υπάρχουν οι γυναίκες που ζουν την εγκυμοσύνη ως μια, αμιγώς, υπέροχη εμπειρία.

Υπάρχουν οι γυναίκες που είναι προετοιμασμένες για την εμπειρία της μητρότητας και εσωτερικεύουν σχεδόν ανώδυνα τις σαρωτικές αλλαγές που φέρνει στη ζωή, τις σχέσεις, τον εαυτό τους.

Κι ύστερα υπάρχουμε όλες εμείς, που βρεθήκαμε σαστισμένες μπροστά στον κυκλώνα, που αναρωτηθήκαμε μήπως τελικά δεν είμαστε κατάλληλα εξοπλισμένες γι’ αυτόν, που αναρωτηθήκαμε γιατί κανείς δεν μιλάει για τη δύσκολη και σκοτεινή πλευρά της εγκυμοσύνης και της μητρότητας και μήπως φταίμε εμείς που είμαστε οι χειρότερες μάνες που πέρασαν ποτέ από αυτή τη γη.

 Αν λοιπόν φοβάσαι ότι το να γίνεις μαμά προϋποθέτει να χάσεις τον εαυτό σου…

Αν αναρωτιέσαι μήπως είσαι η πιο άχρηστη έγκυος που γνώρισε η ιστορία…

Αν υπάρχουν στιγμές που σκέφτεσαι ότι δεν είσαι καν «φτιαγμένη» για να γίνεις μητέρα…

Αν είσαι μαμά εδώ και καιρό, αλλά θέλεις επιτέλους να μοιραστείς όλα αυτά που δεν τολμούσες να παραδεχτείς τους πρώτους μήνες της μητρότητας…

…τότε έλα στην παρουσίαση του βιβλίου Κοιλίτσα.com, για να συζητήσουμε για τα μυστικά (και τα ψέματα) της εγκυμοσύνης και της μητρότητας. Εκτός από μένα, θα μιλήσει η Ολίβια Γαβρίλη του eimaimama.gr, η ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια Φιλιώ Τσουκαλά –και φυσικά όσες από εσάς θέλουν!

 

Πότε: Στις 10 Μαρτίου 2012, στις 12.30

Πού; Στο βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκης στο Golden Hall, Λ. Κηφισίας & Σ. Λούη 37Α

 

Read Full Post »

Από το ημερολόγιο της φασολιάς (την ημέρα της παρουσίασης του Κοιλίτσα.com):

♫ Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ, κλαπ κλαπ, χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ, κλαπ κλαπ, μια και είμ’ εγώ παιδί ξέρω πάντα να γελώ, χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ… ♪

Μαμά; Μαμά; Γιατί δε χτυπάς παλαμάκια; Μαμά, γιατί δ… Ωωω, τι είναι όλος αυτός ο κόσμος; Πού ήρθαμε, μαμά; Γι’ αυτό ήθελες να μου φτιάξεις κοτσιδάκια το πρωί; Και θύμωσες λίγο όταν σκούπισα τα λάδια από την ομελέτα πάνω στα μαλλάκια μου; Να πάρει, έχει και αγοράκια. Πες αλήθεια, είμαι σα λαδωμένος ποντικός τώρα, ε; Μπορούμε να ξανάρθουμε το απόγευμα που θα ‘χω λουστεί; Όχι;

Α, αυτή η κυρία μου τσίμπησε το μαγουλάκι. Και με είπε φασολιά. Καλά είμαι, εσείς τι κάνετε. Το κοριτσάκι; Δικό σας; Καλέ, μη φεύγετε, πού πάτε; Τι είναι εκεί; Α, μαμά το βιβλίο μας. Αυτό που έχουμε και στο σπίτι, που του έχω ζωγραφίσει το εξώφυλλο κι έχω κόψει τις σελίδες για να φτιάχνω μαϊμουδάκια. Να φτιάξω ένα μαϊμουδάκι εδώ να δείτε τι ωραία που τα κάνω; Όχι;

Μαμά, ζαλίστηκα. Νομίζω ότι είσαι παντού. Και τα πόδια μου είναι παντού. Πού είναι τα πόδια μου; Α, εντάξει, εδώ είναι, μέσα στα παπούτσια. Μισό λεπτό να κάτσω κάτω, εδώ στο πεζουλάκι που έχει λίγα νερά, να βγάλω τα παπούτσια μου και τις κάλτσες και το κολάν μου και το παντελόνι μου, για να δείτε ότι τα ποδαράκια στο εξώφυλλο είναι δικά μου. Τι ποδαράκια, δηλαδή, που σε λίγο θα μου δώσει η κυρία Άννα να φορέσω τα δικά της παπούτσια. Που είναι και λίγο ψηλή, όχι σαν τη μαμά μου, ένα κι ένα μίλκο.

Α, η κυρία Άννα. Ελπίζω να με συγχώρεσε που της ζωγράφισα το χαλί στο γραφείο. Και ο κύριος Χρήστος. Και η κυρία Αλεξάνδρα. Φέρατε και το Νικάκι; Βαρέθηκα με τόσους μεγάλους εδώ μέσα. Να κατεβάσουμε κανένα ράφι με βιβλία να περάσει η ώρα; Α, και η κυρία Αμάντα. Ωραία παπούτσια φοράει. Αλλά θα μου είναι μικρά.

Σσσς, κάνουμε ησυχία, λέει, τώρα. Θα πούμε για την κοιλίτσα. Τι έχει η κοιλίτσα μου; Τίγκα στην ομελέτα είναι. Και τα μαλλάκια μου έχουν λίγη, ναι, μη μου το χτυπάτε. Λένε και για μια φασολιά. Για μένα λέτε; Ωωωω. Α, και η Κλάρα είναι εδώ; Γεια σου, Κλάρα! Τι διαβάζεις εκεί; Α, το ημερολόγιό μου. Το ημερολόγιό μου;! Πού βρήκατε το ημερολόγιό μου; Μαμά; Μαμά, ντροπή. Παρεμβαίνεις στη ζωή και παραβιάζεις την προσωπικότητά μου. Δημιουργείς ανεξίτηλα τραύματα στην παιδική μου ψυχή και διαβρώνεις τη σχέση εμπιστοσύνης που χτίζουμε τόσους μήνες μεταξύ μας. Μην κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις γιατί έχω ξαπλώσει και τσιρίζω σαν το δαιμονισμένο σκυλάκι της Φίσ… Ε, τι έχεις εκεί; Κουλούρι Θεσσαλονίκης; Καλά, σταματάω. Αλλά να ξέρεις, νιαμ νιαμ, λίγο να μεγαλώσω, θα γράψω κι εγώ για το πόσο υποφέρω εδώ κάτω και πόσο, νιαμ νιαμ, δύσκολη είναι η μετάβαση στη νηπιακή ηλικία. Νιαμ νιαμ, άλλο σουσαμάκι έχει;

Read Full Post »

Older Posts »