Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Δωδέκατος μήνας στον κόσμο’ Category

Αν με άφηνες, θα ξεκινούσα τώρα για το Μάτι. Θα κολυμπούσα διστακτικά μπροστά από το σπίτι του Αντώνη, θα έτρωγα μακαρόνια με σάλτσα ντομάτα και κόκκινη σαλάτα και κατά τις έξι θα γυρνούσα πίσω. Θα πήγαινα στην Αρίστη να της πω ευχαριστώ, θα έκανα γύρους στα τετράγωνα γύρω από το ιατρείο, θα έπινα μια πορτοκαλάδα ακούγοντας την Καραμέλα και κατά τις 12 θα γυρνούσα στο Μητέρα. Μπορεί (αν με άφηνες) να έκανα περπατώντας και τη διαδρομή Μαρούσι-Ηράκλειο κι ύστερα πάλι πίσω. Σίγουρα πάντως θα γλιστρούσα αόρατη μέσα στο μαιευτήριο, μέχρι τις 4.30 το απόγευμα και θα προσπαθούσα να καταλάβω. Τι συνέβη πέρυσι αυτή τη μέρα. Πώς άντεξα. Πώς άντεξες. Τι κύκλος άνοιξε πέρυσι εκεί και με πόσα πράγματα τον γεμίσαμε αυτό το χρόνο.

(Είναι φυσιολογικό τώρα αυτό; Τρεις μέρες τώρα ζω σ’ ένα παράλληλο σύμπαν, προσπαθώντας να θυμηθώ τις μέρες γύρω από τη γέννησή σου. Και να καταλάβω. Φταίει μάλλον που φέτος είναι τα τελευταία σου γενέθλια που ζω με επίκεντρο 60% εμένα. Από του χρόνου, η σκηνή θα είναι όλη δικιά σου. Ή εγώ θα έχω αρχίσει να ξεχνάω).

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Ό,τι γλίτωσα από το «Και πότε λέτε να κάνετε παιδάκι;» (δεν πρόλαβε κανείς να με ρωτήσει, δεν πρόλαβα καν να σκεφτώ έξυπνη απάντηση για να δίνω) το τρώω τώρα επί δέκα με το «Και πότε λέτε να βάλετε μπρος για το δεύτερο;». Κι αυτή είναι μόνο η αρχή, γιατί στην απάντησή μου ότι δεν ξέρουμε καν αν θα βάλουμε ποτέ μπρος, μείναμε από βενζίνη, μπαίνουν και τα επιχειρήματα στην κουβέντα. Στα οποία επιχειρήματα δεν έχω έξυπνη απάντηση, δεν έχω απάντηση γενικώς. Έχω μόνο δικά μου επιχειρήματα, τα οποία φτιάχνουν σχήμα κύκλο, σε λούπα. Η οποία πάει κάπως έτσι:

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Μητρότητα είναι η διακαής επιθυμία να βασανιστούν με σαρανταοχτάωρη ακρόαση ραπ/πανηγυροτράγουδων/γρηγοριανών ύμνων όσοι, εκούσια ή ακούσια, παράγουν θορύβους ικανούς να ξυπνήσουν για τα καλά, στις εικοσιδύο και σαράντα πέντε, το κοιμισμένο παιδί σου. Του πατέρα του συμπεριλαμβανομένου.

Read Full Post »

Διαβάζω το διήγημα της Αμάντας Μιχαλοπούλου στη Lifo (http://issuu.com/lifomagr/docs/256, σελ. 19). Και αργώ στην τουαλέτα γιατί κουμπώνει (το διήγημα) με αυτό που με τριβελίζει μέρες τώρα και παίρνει σχήμα σιγά –σιγά (ευχαριστώ, Αμάντα). Ότι τα ελληνικά μέινστριμ μίντια, περιοδικά-τηλεόραση, σε μικρότερο βαθμό και εφημερίδες, μιλάνε είτε σε καταραμένους αλά Μποντλέρ εργένηδες είτε σε γονείς από το Pleasantville.

Όπου διαβάζεις για ανθρώπινα πάθη, ένοχες απολαύσεις, σκοτεινές σκέψεις και στιγμές που γίνονται ρεαλιστικά ανάγλυφες από μια κάποια νοσηρότητα, βλέπεις σαν πίσω από διαφανή κουρτίνα την ελεύθερη περσόνα του συντάκτη -ο οποίος μπορεί να μην είναι καθόλου (ελεύθερος) αλλά για τις ανάγκες του ρεπορτάζ, ξέρεις. Όπου εμφανίζεται γονιός, οι προβληματισμοί σκύβουν αμέσως το κεφάλι και γίνονται noble: γιατί το παιδί μου δαγκώνει τους συμμαθητές, ποιο απορρυπαντικό καθαρίζει καλύτερα ή, έστω, με τι σκατά λεφτά θα το αποκτήσω.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Ισχύει ότι τα μωρά κάνουν άλματα προόδου. Το δικό μου μόλις έμαθε να σκούζει όποτε το μαλώνεις, σαν να το σφάζεις με το μαραφέτι που αδειάζεις τα κολοκυθάκια.

Ισχύει ότι τα μωρά σε μαθαίνουν ένα σωρό πράγματα. Το δικό μου μόλις έμαθε τον μπαμπά του να ζητάει συγγνώμη επειδή υπαινίχθηκε ότι ίσως δεν πρέπει ν’ ανοίξει τρύπα στο πάτωμα για να επικοινωνούμε με τους αποκάτω.

Read Full Post »

Αφού έφαγα (καταβρόχθισα, πες) τη δεύτερη πίτα γύρο, κι αφού αναρωτήθηκα ξανά πώς η –ενίοτε δυσλειτουργική, ενίοτε ανέλπιστα ήρεμη πια- σχέση μου με το φαγητό θα επηρεάσει (επηρεάζει, ήδη, μη γελιέσαι) τη Στεφανία, κι αφού σιχτίρισα για μια ακόμη φορά το σύμπαν που σου σερβίρει αυτό που φοβάσαι περισσότερο τελικά (μια κόρη για να τη μάθεις να τρώει σωστά, να αγαπάει το σώμα της και να μην αποκτήσει ποτέ ολέθρια σχέση με τη ζυγαριά), κι αφού παρηγορήθηκα κάπως με τη σκέψη ότι καλύτερα ένας δουλεμένος δαίμονας παρά ένας ασυναίσθητος αυτόματος πιλότος, διάβασα το παρακάτω σεντόνι της Geneen Roth, που έκανε τη δική της δυσλειτουργική της σχέση με το φαγητό, καριέρα, και που τα λέει, νομίζω καλά.

(περισσότερα…)

Read Full Post »