Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Ενδέκατος μήνας στον κόσμο’ Category

Από το ημερολόγιο της φασολιάς:

Χθες η μαμά μου μάλωσε με τον μπαμπά. Εκείνος, βέβαια, είχε όπως πάντα δίκιο, αλλά δεν είμαι σίγουρη γιατί. Εμένα μου άρεσε που, όποτε έβγαινα έξω από το χαλάκι μου, ο μπαμπάς ερχόταν και στεκόταν από πίσω μου και πότε-πότε με κράταγε από το μπράτσο, για να μην πέσω, λέει. Επίσης μου άρεσε που η μαμά με άφηνε ήσυχη και δεν ερχόταν πίσω μου, αλλά με ρώταγε από τον καναπέ αν κρατιέμαι καλά και αν προσέχω να μην πέσω, λες και θα της απαντούσα. Ήταν κάπως αστείο.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Λοιπόν, αν είσαι από τους τύπους που σε κάθε καινούρια σχέση ξεχνάνε τι γουστάρουν, τα χόμπι τους, τις ανάγκες τους, τα κολλήματά τους, το γιουκαλίλι τους, και παντρεύονται αυτά του σέρφερ/ταγαριού/βπ/σκυλά αγαπημένου, λέω αν, να ξέρεις, η γονεϊκότητα θα σε γαμήσει (θα σε «γεμίσει» προτείνει το Τ9. Όχι, θα σε γαμήσει). Κι όταν χωρίσεις από το παιδί, σε 18 ή 30 χρόνια, ανάλογα πόσο θα πέσουν οι βάσεις, τότε που θα ‘χει λιώσει και το μπλου-ρέι με τη Μαδαγασκάρη, θα θυμάσαι το γιουκαλίλι;

Read Full Post »

Κατά μία έννοια οι διακοπές με το βρέφος είναι μια σπουδή στη Ζωή Που Άφησες Πίσω. Κατά μία (άλλη) έννοια, φυσικά, όλα όσα ζεις αυτή την περίοδο είναι μια σπουδή στη Ζωή Που Όλοι Αφήσαμε Πίσω, όμως αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Σε πρώτη ανάγνωση αυτό σημαίνει ότι σ’ εκείνη, την άλλη, ζωή ήσουν ανέμελη, δεν είχες να αντιμετωπίσεις την ευθύνη, τον προγραμματισμό, τα λοτζίστικς, την απειλή του Καμμένου Παιδιού, τη μυρωδιά της Πυρωμένης Πάνας, την αδυναμία να διαβάσεις έστω και μια σελίδα από το βιβλίο που κοντεύει να θαφτεί κάτω από την άμμο, την ευθύνη, τα λοτζίστικς, τα λοτζίστικς. Μπορούσες να μαυρίσεις ολόκληρη και όχι μόνο στο κομμάτι της πλάτης που λιάζεται όσο είσαι σκυμμένη πάνω από τα κουβαδάκια, κι αν παρ’ ελπίδα είχες να αντιμετωπίσεις τίποτα Παιδικά Ντεσιμπέλ, αυτά αφορούσαν κάποιο άλλο παιδί, οπότε μπορούσες να πάρεις τα κουβαδάκια σου (μεταφορικά, τότε) και να πας σε άλλη παραλία.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Η φίλη επέμενε να δουλεύει σε δύο δουλειές που υπεραγαπούσε, παρόλο που ο άντρας της είπε ότι θα προτιμούσε να μη δουλεύει ούτε σε μία. Η φίλη τον αγριοκοίταξε (τουλάχιστον στο μυαλό της το βλέμμα της ήταν άγριο) στο 2011 ζούμε, είπε, και το θέμα έμεινε εκεί. Μόνο που η φίλη δεν μπορούσε πλέον να γκρινιάξει όταν γύριζε πτώμα από τη δεύτερη δουλειά, ούτε καν όταν το αφεντικό της πρώτης τη φόρτωνε με απλήρωτες υπερωρίες. «Ποιος σου είπε να δουλεύεις;» θα τη ρωτούσε τότε το τρίτο αφεντικό κι η φίλη δε θα είχε κουράγιο ούτε ένα άγριο βλέμμα να προσποιηθεί.

Κάπως έτσι, φίλη, κι εγώ με το θηλασμό. Ναι, τη θηλάζω ακόμα. Ναι, έχω αρκετό γάλα. Όχι, δεν με δαγκώνει τώρα που έχει δόντια. Όχι, δεν σκοπεύω να τη θηλάσω μέχρι να πάει σχολείο. Ναι, ξέρω ότι μου το ‘χεις πει, κατά τη γνώμη σου θα έπρεπε να έχω σταματήσει, κι εγώ επέλεξα να μην και δεν το μετανιώνω. Μόνο που δεν τολμάω να σου πω ότι καμιά φορά κουράζομαι. Ότι ανησυχώ για το πότε/πώς/πόσο δύσκολο θα είναι να αποθηλάσω. Ότι ζηλεύω τα μωρά που τα ακουμπάς και κοιμούνται μόνα τους, ότι περιμένω σαν τρελή τη μέρα που θα την αφήσω να κοιμηθεί στη γιαγιά της, ότι έχω βαρεθεί τα ξεχειλωμένα τίσερτ, τόσο που θα φόραγα και ζιβάγκο μέσα στο καλοκαίρι. Ότι ψοφάω να πιω μια πορτοκαλάδα και να φάω τα αμύγδαλα που της τινάζουν το στομάχι στον αέρα. Ότι αν είχα ξανά την επιλογή, πάλι το ίδιο θα έκανα, αλλά μπορώ, παρακαλώ, τώρα να γκρινιάξω λίγο χωρίς επιχειρήματα;

Read Full Post »

Αχ, Στεφανία, μην το πάρεις στραβά, αλλά μετά από ένα τριήμερο που σε είχα πάνω μου 24/7, σε μια ανακουφιστική/απολαυστική/απόλυτη/εξαντλητική αγκαλιά, ανάμεσα σε μια παρέα (γεμάτων κατανόηση) ενηλίκων, που σε χάιδεψαν, σε καμάρωσαν, σου χαμογέλασαν, σε θαύμασαν, σε είδαν να χαζεύεις εκστασιασμένη, με ύφος grand connoisseur, την μπάντα της βραδιάς, κι ύστερα να πατάς το πόδι του σκύλου τους, να θηλάζεις κρεμασμένη σα σκουλαρίκι από το στήθος μου (24/7, περίπου) και να ουρλιάζεις σαν να σε σφάζουν, δε φαντάζεσαι πόσο ανάγκη έχω από ένα τρίωρο μοναξιάς.

Read Full Post »