Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

By Alexandra K*

Που λες, η Στέλλα κι εγώ δυσκολευόμαστε με τους ανθρώπους. Η Στέλλα κι εγώ είμαστε φοβερά έξυπνες και διασκεδαστικές και κουλ αλλά μόνο μέσω μέηλ. Η Στέλλα κι εγώ στο “από κοντά” το χάνουμε. Εγώ κι η Στέλλα, η Στέλλα κι εγώ, είναι να μη σου τύχουμε.

Την Στέλλα τη συνάντησα εδώ και τη γνώρισα μέσω μέηλ. Η ηλεκτρονική μας σχέση μετρούσε ήδη τρεις μήνες (αϋπνίας, βαθέων εξομολογήσεων, πολύ γέλιου, πολύ κλάματος) όταν άνοιξε η κουρτίνα δύο και βγήκαν από μέσα η αναλογική Στέλλα και η αναλογική Στεφανία και άρχισε επίσημα το φεστιβάλ αμηχανίας: η Στεφανία και η Νίκη -τριών μηνών ζωάκια- χυμένες όπως όπως πάνω σ’ ένα κρεβάτι, κι η Στέλλα κι εγώ από πάνω τους να περιμένουμε κάτι να γίνει – λίγο interaction βρε κορίτσια, δε ζητάμε πολλά, ένα small talk, κάτι μικρό, να σπάσει ο πάγος.

Εκείνο το βράδυ, η επικοινωνία των μικρών κοριτσιών περιορίστηκε σε ένα κοινό χασμουρητό.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Advertisements

Summer issue

Τη μαμά μου, επιτέλους, την έπιασε το καλοκαίρι.

Αυτό σημαίνει ότι μου τραγουδάει απ’ το πρωί ως το βράδυ το «μικρό καράβι» (ηλίθιο τραγούδι,μπάι δε γουέι: έβαλαν ένα τσούρμο παιδάκια στο πλοίο, που τα μισά κοιτάζονταν όλη μέρα στον καθρέφτη και τα άλλα μισά την είχαν ψωνίσει ότι ήταν πριγκίπισσες, και περίμεναν ότι δε θα ξέμεναν στα λοτζίστικς;) και ότι με παράτησε δύο Σάββατα για να γράψει ένα διήγημα, λέει, για τη Lifo, με φόντο την Αίγινα. (Αν και εγώ πιστεύω ότι στην πραγματικότητα πήγε για μπάνιο μόνη της και πήρε μαζί και τα κουβαδάκια μου.)

Κατά τα άλλα, ένα παγωτό δε μου ‘χει πάρει ακόμα να το πασαλείψουμε στο χαλί να ξεδώσουμε.

Your hand is mine

Το θέμα δεν είναι να κάνεις από νωρίς τη διαθήκη σου –δηλαδή, ποιος νοιάζεται ποιανού θα είναι τα πράγματά μου όταν εγώ πεθάνω; Το θέμα είναι ποιανού είναι τα πράγματά μου τώρα που είμαι μια χαρά και στο άγχος της ηλικίας μου.

Για να βάλουμε λοιπόν τα πράγματα στη θέση τους: το παπάκι μου είναι δικό μου. Ο κουβάς με τα τουβλάκια είναι δικός μου. Το κρεβάτι μου είναι δικό μου. Και το κρεβάτι της μαμάς και του μπαμπά πάλι δικό μου είναι. Το καρπούζι είναι δικό μου (χωρίς τα κουκούτσια). Το σαμπουάν του μπαμπά είναι δικό του, αλλά μόνο επειδή με τσούζει στα μάτια. Η πολυκατοικία είναι δική μου, και κανείς δεν επιτρέπεται να κατεβαίνει τις σκάλες της ενώ είμαι εγώ μπροστά, ειδικά αν είναι ο κύριος που καθαρίζει την είσοδο. Και οι βρομιές τις εισόδου δικές μου είναι. Επίσης είναι δικά μου: το ποδήλατό μου, τα ποδήλατα όλων των παιδιών στην παιδική χαρά, η τραμπάλα με τη μαμά από πίσω μου να με κάνει πάνω-κάτω, η μαμά η ίδια, η τσουλήθρα, όλο το γάλα (αγελαδινό και κατσικίσιο) που παράγεται καθημερινά στην επικράτεια, το τηλεκοντρόλ, τα κανάλια και οτιδήποτε βρίσκεται μπροστά μου τη στιγμή της κατοχύρωσης. Δηλαδή κάθε στιγμή.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Mum is…

Ο μπαμπάς μου πρέπει να είναι πολύ σημαντικό πρόσωπο, γιατί έχει δικό του βιβλίο, που γράφει όλα τα φανταστικά πράγματα που κάνει για μένα (είναι το αγαπημένο μου).

Η μαμά πάλι πρέπει να είναι πολύ ζηλιάρα, γιατί όλο γκρινιάζει ότι κανείς δεν έγραψε τέτοιο βιβλίο γι’ αυτήν, κι επειδή έχω λίγο βαρεθεί να την ακούω, είπα να της φτιάξω ένα εδωπέρα. Ήθελα να της κάνω και σκίτσα, αλλά είμαι λίγο πίσω στη ζωγραφική και κάνω εξάσκηση μόνο στο τραπεζάκι του σαλονιού. Άμα ξέρετε κανένα καλό εικονογράφο, 2-8 ετών, ανοίξτε το ημερολόγιό μου και γράψτε από κάτω. Μόνο σοβαρές προτάσεις.

Και για να μην πολυλογώ, η μαμά μου είναι…

Διαβάστε τη συνέχεια »

Η κυρία στο διπλανό κάθισμα του λεωφορείου διάβαζε ένα βιβλίο για τους υπολογιστές, κάτι που μου φάνηκε περίεργο, γιατί ήταν καμιά σαρανταριά χρόνια μεγαλύτερη από τη μαμά μου, οπότε θα έπρεπε να ξέρει ακόμα καλύτερα τους υπολογιστές, και μάλιστα χωρίς βιβλίο. (Εκτός αν το είχε γράψει εκείνη και έψαχνε να βρει τα λάθη, όπως κάνει η μαμά μου όλη την ώρα και με εκνευρίζει τρομερά. Δικαίωμά μου είναι να έχω όσα ορθογραφικά θέλω στο ημερολόγιό μου).

Όταν άρχισε να γκρινιάζει ότι της φαίνονται τόσο δύσκολα όλα αυτά, η μαμά μου της έδωσε θάρρος και της είπε μπράβο που δεν επανανάβεται (φαίνεται θα είχε σβήσει) και που συνεχίζει να μαθαίνει καινούρια πράγματα.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Heal the word

Σήμερα γιόρταζε η μαμά μου. Μου το είπε το πρωί, σαν να μην πολυπίστευε ότι με νοιάζει, και τότε εγώ έβγαλα αμέσως το καλαμάκι από το στόμα μου και το έβαλα στο δικό της για να της δείξω ότι με παραένοιαζε, αλλιώς σιγά μην της έδινα από το γάλα μου, και μάλιστα από το κίτρινο ποτήρι. Η μαμά έκανε ότι πίνει και μου έκανε και «ευχαριστώ» αλλά εγώ ξέρω ότι στα ψέματα κατάπιε γιατί το σιχαίνεται το γάλα μου, κι ας μη μου το λέει, για να μη ζηλέψω τάχα κι εγώ και αρχίσω να μην το πίνω. Για τον ίδιο λόγο μασάει δέκα ώρες την μπανάνα που την ταΐζω και περιμένει να πάω να ζωγραφίσω τα μαϊμουδάκια μου για να τη φτύσει. Και μετά κάνει «μμμ» και «μμμ» όποτε τρώει γιαούρτι ή κανένα από αυτά τα ανεκδιήγητα πρασινάκια που χώνει μέσα στο ρύζι, λες και είμαι χαζή εγώ και θα ξεχάσω πόσο βλακεία είναι.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Θα ήθελα να είμαι από εκείνες τις μαμάδες που για το 90% των πραγμάτων που κάνουν σε σχέση με τα παιδιά τους, είναι σίγουρες ότι κάνουν το σωστό. Και που στο υπόλοιπο αβέβαιο 10% δε δίνουν ούτε το 1/10 της σημασίας που δίνω στο δικό μου αβέβαιο 110%, ακόμα κι αν συζητάμε για το πώς θα της φτιάξω τα μπιφτέκια.

ΠΣ. Συγγνώμη, Στεφανία, για την εισβολή, φαντάζομαι υποψιάζεσαι ήδη ότι η μαμά σου ξενυχτάει προσπαθώντας να βρει την άκρη -γενικώς.