Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘θηλασμός’

Ξέρω. Ήθελες φυσιολογικό τοκετό. Και αποκλειστικό θηλασμό. Κι όταν δεν έκατσε το α, γαντζώθηκες από το β και το έβαλες σκοπό ζωής και δεν σου περνούσε καν από το μυαλό να τα παρατήσεις. Ούτε όταν το πράγμα δυσκόλεψε φριχτά, ούτε όταν έκλαιγες απαρηγόρητη όση ώρα είχες το μωρό στο στήθος ούτε όταν έβλεπες ότι δεν το αντέχεις, τελεία. Είναι για το καλό του, έλεγες, και συνέχιζες με ζήλο σταυροφόρου.

Σου είπα ότι το μωρό θέλει πρώτα απ’ όλα τη μαμά του. Εγώ, που μετά από 16 μήνες θηλάζω ακόμα και με κοιτάζουν οι περισσότεροι σαν γάτα με πατίνια. Δεν μετανιώνω για τη δική μου προσπάθεια, σ’ εκείνη τη δύσκολη αρχή, ούτε για την επιμονή μου. Μετανιώνω όμως χίλιες φορές για τις στιγμές που έκλαιγα με τη σκέψη πως αν δεν τα καταφέρω, δεν θα είμαι επαρκής μάνα.

(περισσότερα…)

Advertisements

Read Full Post »

Η φίλη επέμενε να δουλεύει σε δύο δουλειές που υπεραγαπούσε, παρόλο που ο άντρας της είπε ότι θα προτιμούσε να μη δουλεύει ούτε σε μία. Η φίλη τον αγριοκοίταξε (τουλάχιστον στο μυαλό της το βλέμμα της ήταν άγριο) στο 2011 ζούμε, είπε, και το θέμα έμεινε εκεί. Μόνο που η φίλη δεν μπορούσε πλέον να γκρινιάξει όταν γύριζε πτώμα από τη δεύτερη δουλειά, ούτε καν όταν το αφεντικό της πρώτης τη φόρτωνε με απλήρωτες υπερωρίες. «Ποιος σου είπε να δουλεύεις;» θα τη ρωτούσε τότε το τρίτο αφεντικό κι η φίλη δε θα είχε κουράγιο ούτε ένα άγριο βλέμμα να προσποιηθεί.

Κάπως έτσι, φίλη, κι εγώ με το θηλασμό. Ναι, τη θηλάζω ακόμα. Ναι, έχω αρκετό γάλα. Όχι, δεν με δαγκώνει τώρα που έχει δόντια. Όχι, δεν σκοπεύω να τη θηλάσω μέχρι να πάει σχολείο. Ναι, ξέρω ότι μου το ‘χεις πει, κατά τη γνώμη σου θα έπρεπε να έχω σταματήσει, κι εγώ επέλεξα να μην και δεν το μετανιώνω. Μόνο που δεν τολμάω να σου πω ότι καμιά φορά κουράζομαι. Ότι ανησυχώ για το πότε/πώς/πόσο δύσκολο θα είναι να αποθηλάσω. Ότι ζηλεύω τα μωρά που τα ακουμπάς και κοιμούνται μόνα τους, ότι περιμένω σαν τρελή τη μέρα που θα την αφήσω να κοιμηθεί στη γιαγιά της, ότι έχω βαρεθεί τα ξεχειλωμένα τίσερτ, τόσο που θα φόραγα και ζιβάγκο μέσα στο καλοκαίρι. Ότι ψοφάω να πιω μια πορτοκαλάδα και να φάω τα αμύγδαλα που της τινάζουν το στομάχι στον αέρα. Ότι αν είχα ξανά την επιλογή, πάλι το ίδιο θα έκανα, αλλά μπορώ, παρακαλώ, τώρα να γκρινιάξω λίγο χωρίς επιχειρήματα;

Read Full Post »

Από το ημερολόγιο της φασολιάς:

Τα απογεύματα, εκεί που κάθομαι και παίζω όμορφα όμορφα με τον μπαμπά, γυρίζει η μαμά μου από τη δουλειά. Της γελάω. Μου τρέχουν τα σάλια. Αλλά αυτή, αντί να έρθει να με πάρει, να μπούμε στο ψητό, πάει, λέει, να πλύνει τα χέρια της. Και να βγάλει τα παπούτσια της. Και τις κάλτσες της. Και το ρουζ. Και τους φακούς της. Ε, στους φακούς πλαντάζω.

Μεταξύ μας, επειδή ξέρω ότι θα κάνει αυτό το σερί, πλαντάζω από την αρχή και η μαμά απελπίζεται γιατί είναι, λέει, σα να κλαίω επειδή τη βλέπω. Αλλά αυτό είναι υπερβολή. Κι εκείνη θα ‘κλαιγε αν της έφερναν ένα πιάτο τίγκα στις τηγανητές πατάτες και στη μέση της διαδρομής ο σερβιτόρος γυρνούσε πίσω γιατί, λέει, ξέχασε να βάλει την ποδιά του. Ο μπαμπάς, ευτυχώς, με καταλαβαίνει και βρήκε τη λύση. Θα στήσει έξω από το ασανσέρ ένα νιπτηράκι και μια παπουτσοθήκη για να κάνει την τουαλέτα της η μαμά πριν μπει στο σπίτι, κι έτσι δε θα παθαίνω ψυχολογικό, μόλις πατήσει το πόδι της μέσα, θα είναι όλη δικιά μου.

(περισσότερα…)

Read Full Post »