Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘Κοιλίτσα.com’

Η πιο συχνή ερώτηση που μου κάνουν στις παρουσιάσεις του Κοιλίτσα.com (the book) είναι «μα πώς σου ήρθε και ξεκίνησες ένα μπλογκ, ειδικά για μια τόσο προσωπική φάση όπως η εγκυμοσύνη;».

Η αλήθεια είναι ότι κάθε φορά η ερώτηση με βρίσκει εξίσου απροετοίμαστη και πάντα σκέφτομαι να απαντήσω με κάποιο αφόρητο κλισέ του τύπου «το γράψιμο είναι ψυχοθεραπεία». Ευτυχώς θυμάμαι εγκαίρως γιατί αυτή η φράση συνήθως μ’ ενοχλεί και ψάχνω με μανία στο μυαλό μου την αλήθεια. Η οποία είναι πάντα εκεί και περιμένει: η αλήθεια είναι ότι ξεκίνησα ένα μπλογκ γιατί ήθελα κάπου να γράψω αυτά που δεν μπορούσα/τολμούσα/ήξερα πώς να πω.

Γιατί έτσι είναι, νομίζω: αν μπορείς με σχετική ευκολία να μιλήσεις γι’ αυτά που σε απασχολούν (ακόμα κι αν, φαινομενικά, δεν απασχολούν κανέναν άλλον), αν τολμάς να ξεκινήσεις κουβέντα για όσα νιώθεις, χωρίς να σε ρωτήσει κάποιος κάτι συγκεκριμένο, αν ξέρεις πώς να μετατρέψεις το κουβάρι των σκέψεων και των συναισθημάτων σου σε λόγο με ροή, τότε, αλήθεια, δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος να μπεις στο τρενάκι του τρόμου που είναι πολλές φορές το γράψιμο.

(περισσότερα…)

Advertisements

Read Full Post »

Η μαμά μου έκανε πάλι πάρτι για μαμάδες. Τώρα εγώ έχω διαπιστώσει ότι στα δικά μας πάρτι οι μαμάδες αγοράζουν μικρά δωράκια για τα παιδάκια, οπότε υπέθεσα ότι είναι η σειρά μου να αγοράσω δωράκια για τις καλεσμένες της μαμάς. Να αγοράσω τρόπος του λέγειν, γιατί με τα μονόλεπτα που μου δίνουν για να παίζω ο κυρ Αντρέας μου είπε πως ούτε τσίχλα δεν μπορώ να πάρω. Οπότε έσκισα μια σελίδα από το ημερολόγιό μου, την έβγαλα φωτοτυπίες, τις τύλιξα με ό,τι κορδελάκι μπόρεσα να ξετρυπώσω κάτω από τον καναπέ και το μπαούλο και τις έδωσα στη μαμά για να τις πάρει μαζί της. Μετά φόρεσα το φόρεμά μου και περίμενα ήσυχα ήσυχα να ξεκινήσουμε, αλλά η ξεδιάντροπή μαμά πήγε στο πάρτι μόνη της κι εμένα με άφησε στο σπίτι. Και νόμιζε ότι θα ξεμπερδέψει έτσι, με ένα «ευχαριστώ». Αλλά έτσι είναι. Όταν μεγαλώνεις λίγο και φτάνεις άνετα το τραπέζι με τα φαγητά, ξεχνάς να πάρεις μαζί σου στο πάρτι αυτούς που κουράστηκαν για να το οργανώσουν. Και να σκεφτείς ότι η σελίδα μου έγραφε… Να κοίτα τη έγραφε:

Μαμά μου,

Αποφάσισα να αφήσω για λίγο στην άκρη το παράπονό μου που δεν θέλεις πια να τραγουδάμε μαζί χριστουγεννιάτικα τραγούδια (δεν καταλαβαίνω τι σχέση έχει η άνοιξη με αυτό), και να σου πω τι σκέφτομαι τα βράδια, λίγο πριν κοιμηθώ, κουκουλωμένη κάτω από το πάπλωμα με το οποίο επέμενες να σκεπαστώ (είχες δίκιο ότι κρύωνα, απλώς ήθελα μια αγκαλιά ακόμα).

Σκέφτομαι ότι… είσαι σπουδαία μαμά.

Είσαι σπουδαία μαμά γιατί έμαθες ξαφνικά ότι θα σου αλλάξω τη ζωή, και έκανες χώρο για μένα και το χάος μου.

Είσαι σπουδαία μαμά γιατί κοίταξες τη στρογγυλή κοιλιά σου και σκέφτηκες «το περιεχόμενο μετράει» (κι ας είχες κάνει τόσους κοιλιακούς για να τη φέρεις σε λογαριασμό).

Είσαι σπουδαία μαμά γιατί μου μιλούσες κάθε μέρα. Κι αντί να μου μιλάς μόνο με χαϊδευτικά, μου μίλησες και για τους φόβους σου. Έτσι τώρα μπορώ κι εγώ να σου μιλήσω για τους δικούς μου.

Είσαι σπουδαία μαμά γιατί μπορεί να μην ένιωθες έτοιμη να με μεγαλώσεις, αλλά αποφάσισες να μεγαλώσουμε μαζί.

Είσαι σπουδαία μαμά γιατί έχεις ενοχές. (Εσύ ξέρω ότι θα ήθελες να μην τις έχεις –όμως αν δεν τις είχες πού και πού, τι θα σου θύμιζε πως αγαπάς τόσα πράγματα και πως θέλεις να κάνεις χώρο για όλα;)

Είσαι σπουδαία μαμά γιατί θυμώνεις, γιατί φωνάζεις, κι ύστερα ζητάς συγγνώμη και μου λες «έκανε βλακεία η μαμά. Συγγνώμη». Έτσι μαθαίνω να ζητάω συγγνώμη κι εγώ. (Αλλά τα φιλιά είναι το καλύτερο κομμάτι.)

Είσαι σπουδαία μαμά γιατί μ’ αφήνεις να σε μεταμορφώνω. Το ξέρω πως αυτό σε τρομάζει καμιά φορά, αλλά μετά κοιτάζεις πίσω και χαμογελάς. Μ’ αρέσει να χαμογελάς.

Είσαι σπουδαία μαμά γιατί καις το φαΐ και τρώμε σουβλάκια, γιατί μου δείχνεις τις ραγάδες στο δέρμα σου από την εγκυμοσύνη, γιατί μου λες πώς αισθάνεσαι και με μαθαίνεις να το κάνω κι εγώ.

Είσαι σπουδαία μαμά γιατί δεν ήσουν ποτέ σίγουρη ότι μπορείς να γίνεις καλή μαμά. Κι όμως δε φοβήθηκες να δοκιμάσεις. Τελικά, έγινες πολλά παραπάνω.

Είσαι σπουδαία μαμά γιατί καμιά φορά φοβάσαι κι εσύ το σκοτάδι, καμιά φορά κλαις, καμιά φορά χύνεις το γάλα στο πάτωμα της κουζίνας, καμιά φορά θα ήθελες να χτυπήσεις τα πόδια σου κάτω και να φωνάξεις να έρθει κάποιος να σε φροντίσει. Τότε μου λες ότι δεν είσαι τέλεια κι εγώ σου λέω ότι είσαι σπουδαία.

Με αγάπη

Η μικρή σου (μια οποιαδήποτε) φασολιά

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Read Full Post »

Η Στεφανία κοιτάζει την κοιλιά της.

«Κοιλίτσα; Πεινάς; Κοιλίτσα; Χόλτασες;»

Τι λέει; Με ρωτάει.

Σηκώνω τους ώμους. Θα πρέπει να κλείσεις τα μάτια σου και να ακούσεις, της λέω.

***

Η κυρία στο διπλανό τραπέζι με κοιτάζει λοξά.

Πιθανότατα αν έλεγα, Στεφανία φτάνει, θα γίνεις χοντρή, να μη μου έριχνε ούτε μισή ματιά.

Αν έλεγα, δίαιτα, ζυγαριά, τόφαλος, θερμίδες, να κουνούσε το κεφάλι συμφωνώντας.

Όλοι τα συζητάνε αυτά, μου λέει η μαμά μου. Γιατί κάνεις έτσι;

***

Έχει δίκιο.

Σχεδόν όλοι (ή μάλλον, όλες) τα συζητάμε αυτά, και δεν βγάζω τον εαυτό μου απ’ έξω.

Κι αν δεν τα συζητάμε, τα σκεφτόμαστε, τα φοβόμαστε, τα αισθανόμαστε, ζούμε πρωί και βράδυ μ’ αυτά, φτάνοντας να τα θεωρούμε φυσιολογικά και αναπόφευκτα.

Ώσπου μια μέρα…

(περισσότερα…)

Read Full Post »

The princess diaries 15 (από κάπου εδώ χάνεται το μέτρημα)

Η μαμά μου έχει φάει ένα κόλλημα (με το οποίο δεν μπορώ να συμφωνήσω ή να διαφωνήσω, γιατί την ξέρω μόλις 20 μήνες) ότι ήταν πολύ καλύτερη μαμά πριν με γεννήσει. Τότε, λέει, είχε άπλετο χρόνο και υπομονή και άγνοια (αυτό δεν καταλαβαίνω γιατί το λέει) για να φτιάχνει στο μυαλό της θεωρίες διαπαιδαγώγησης και μαθήματα απαραίτητα για τη σωστή ανατροφή των μικρών παιδιών (πιστεύω ότι δεν εννοεί εμένα, γιατί όταν της ζητάω να μου κρατήσει το ποτηράκι μου για να πιω νερό, πάντα μου λέει ότι είμαι πια μεγάλη κοπέλα).

(περισσότερα…)

Read Full Post »

«Με αγχώσατε απόψε» μου είπε ο Θοδωρής Βασιλόπουλος του Ευριπίδη, όταν τελείωσαν οι υπογραφές και αραίωσε ο κόσμος. «Τόσες έγκυες μαζεμένες, έλεγα, αν την πιάσουν καμιά οι πόνοι εδώ μέσα, τι θα γίνει; Και δε χωρούσαν και να καθίσουν, στις σκάλες την έβγαλαν».

Χάρηκα για όλα: και που ήταν όλες εκεί (δεν γέννησε καμία χθες, για σήμερα δεν ξέρω) και που ήταν μαζί τόσοι άλλοι, γνωστοί μου και άγνωστοι, και που η βραδιά είχε κάτι δροσερό, ανοιξιάτικο, γλυκό και αισιόδοξο. Και γέλιο. Πολύ.

Μετά την εισαγωγή (note to self: μη γράφεις αυτά που θες να πεις, γιατί γράφεις πιο περίπλοκα απ’ όσο μιλάς κι έτσι όταν είναι να μιλήσεις δε θυμάσαι τι ήθελες να πεις), ο Χρήστος και η Άσπα, από το mamadesmpampades.gr, μίλησαν για την ιντερνετική πλευρά του Κοιλίτσα.com –εκείνη που παραλίγο να το αφήσει στο virtual ράφι του και να μη δει ποτέ το φως του τυπογραφείου («Από μπλογκ βιβλιο; Δεν το ‘χουμε ξανακάνει και δεν θέλουμε να το κάνουμε τώρα», μου είπε ο πρώτος εκδότης στον οποίο απευθύνθηκα με την πρότασή μου).

 

Κι ύστερα ήρθαν η Κατερίνα και ο Κρατερός και έκλεψαν απ’ όλους μας την παράσταση, διαβάζοντας αποσπάσματα του βιβλίου, που ούτε κι εγώ δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι τα είχα γράψει έτσι.

 

(«Μη διαβάσετε τόσα πολλά» πήγα να τους πω στην αρχή «γιατί μετά κανείς δε θα αγοράσει το βιβλίο». Ευτυχώς που δεν το είπα. Ήταν –για μένα- μια απίστευτη εμπειρία. Ακόμα κι η φασολιά δε θα τους άρπαζε από τα χέρια το ημερολόγιό της).

Σας ευχαριστώ!

Read Full Post »

Κάναμε και την πρώτη παρουσίαση της Κοιλίτσας!

Τα ράφια ήταν γεμάτα με αντίτυπα…

Η Αμάντα και η Αλεξάνδρα και ο Χρήστος ήταν εκεί και είπαν υπέροχα πράγματα. Και χρήσιμα. Και τολμηρά. Και συγκινητικά. (Εγώ έκλαψα λίγο)…

Ύστερα ήρθε η σειρά μου…

Στο τέλος πήρε το λόγο κι η Στεφανία. (Θα σας πω τι είπε όταν καταφέρω να ξετρυπώσω το κρυμμένο ημερολόγιο.)

Ελπίζω να σας δω σε κάποια από τις επόμενες.

Read Full Post »

Γυρνάω στο σπίτι και βρίσκω τη Στεφανία να παίζει με τον μπαμπά της («Μπα», του φωνάζει). Στον καναπέ, στην κουζίνα, στην αγκαλιά του. Είναι ήρεμη και γελάει, τον ταΐζει ρυζογκοφρέτα, του ζητάει να της διαβάσει («Μπα») ή να χορέψουν («Μπα»), κάθεται στο πόδι του και είναι ευτυχισμένη. Νιώθω τρελή χαρά. Και ευγνωμοσύνη. Και λίγη ζήλια. Και λίγη αγωνία. Και πολλές ενοχές.

Το γεγονός ότι ο Αλέξανδρος ήταν από την πρώτη στιγμή hands-on μπαμπάς (ακούγεται λίγο σαν το «χαζομπαμπάς», αλλά δεν έχει απαραιτήτως σχέση) ήταν από τα πράγματα που μας έδεσαν ακόμα περισσότερο μετά τον ερχομό της μικρής. Το γεγονός ότι είχε τη δυνατότητα (και, κυρίως, την όρεξη να δημιουργήσει αυτή τη δυνατότητα, γιατί δεν είναι ότι του έπεσε εξ ουρανού) να συνδυάσει τη φροντίδα της με τη δουλειά του από το σπίτι, για 5 ή και 9 ώρες κάθε μέρα, ήταν από τα μεγαλύτερα δώρα που θα μπορούσε να μου κάνει (και μιλάω για μένα, γιατί δεν μπορώ καν ν’ αρχίσω να φαντάζομαι πόσο σπουδαίο είναι αυτό για την ίδια τη Στεφανία): την πολυτέλεια του να ξέρεις ότι όσο λείπεις από το σπίτι το παιδί σου παίζει χαρούμενο με το μόνο άνθρωπο που είναι εξίσου κοντά της με σένα, μόνο με ένα βαθύ αναστεναγμό ανακούφισης μπορώ να την εκφράσω. Το γεγονός, δε, ότι δείχνει, παρά τις δυσκολίες του πράγματος, να το απολαμβάνει (κάτι που, για μας, κάνει το status quo όχι εκτροπή από την ομαλότητα αλλά συνειδητή καθημερινότητα) είναι απλά μαγικό.

(περισσότερα…)

Read Full Post »