Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘koilitsa.com’

Διαβάζω την Κοιλίτσα ξανά. Σε βιβλίο. 195 σελίδες σενάριο. Σενάριο που το έχω ζήσει, 9 μήνες χαρά και δάκρυα και αμφιβολίες και αγάπη και πόνος και φόβος και μαγεία. Και πιάνω τον εαυτό μου να θυμάται και να μη θυμάται, να γελάει και να κλαίει με πράγματα που έχει ήδη γελάσει/κλάψει τουλάχιστον μία φορά, να κουνάει το κεφάλι με κατανόηση ή με συγκατάβαση ή με «καλά, μα πού ζούσες» απορία.

Περπατάω στο δρόμο και σκέφτομαι πόσο η εγκυμοσύνη και ο πρώτος χρόνος της μητρότητας μοιάζουν με την εφηβεία. Πολλές φορές νιώθεις μόνη σου και δεν μπορείς να επικοινωνήσεις με τους γύρω. Πολλές φορές νιώθεις θυμωμένη, απογοητευμένη, παραιτημένη, ενθουσιασμένη, ερωτευμένη, χωρίς, τις περισσότερες, να ξέρεις γιατί. Κυρίως, όλα τα ψυχολογικά αδούλευτα κομμάτια σου, οι κόμποι, οι πληγές, τα σκοτεινά ντουλάπια, ειδικά αυτά που έχουν να κάνουν με τους δικούς σου γονείς, ξεχύνονται και τρέχουν αναμαλλιασμένα κατά πάνω σου, τη στιγμή που έχεις περισσότερο από ποτέ ανάγκη μια στοιχειώδη ηρεμία και ψυχραιμία για να αντιμετωπίσεις τη χιονοστιβάδα των άγνωστων απαιτήσεων που κατεβαίνει από την πλαγιά (παρασύροντας μαζί το παιδί σου).

(περισσότερα…)

Advertisements

Read Full Post »

Στην κηδεία αυτής της μαμάς χθες έκλαψα περισσότερο απ’ όσο είχα κλάψει εδώ και καιρό.

Έκλαψα για τα παιδιά που χάνουν τη μαμά τους πολύ νωρίς (σε ποια ηλικία ένας άνθρωπος που χάνει τους γονείς του παύει να θεωρείται «ορφανός»; Και γιατί;), πριν προλάβουν να ζήσουν μαζί της μερικούς κύκλους ενηλικίωσης. Κύκλους όπως η δημιουργία της δικής τους οικογένειας ή η γονεϊκότητα, πού διακτινίζουν τη σχέση μαμάς-παιδιού σε άλλη πίστα, όχι πάντα εύκολη, αλλά σίγουρα απόλυτα μεταμορφωτική.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Δεκατρείς σχεδόν μήνες αργότερα, νιώθω ακόμα στην αρχή. Ορίστε, το είπα. Η σιγουριά που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να έχω αποκτήσει ως μάνα μετά από 13 μήνες αλλαγών πάνας, μου φαίνεται ακόμη μακριά, σε σημείο που όταν την αποκτήσω θα έχω πια αφήσει πίσω μου όλα αυτά για τα οποία θα αισθάνομαι σίγουρη και θα έχω μπροστά μου χιλιάδες άλλα για τα οποία δε θα έχω την παραμικρή ιδέα. Φτου και πάλι από την αρχή.

Enter τα Άλλα βιβλία για τη μητρότητα. Τα 5-6 δηλαδή που έχουν γραφτεί από μαμάδες που ένιωσαν ότι κάπου τους εξαπάτησε η μέινστριμ εικόνα της σίγουρης, πανευτυχούς, γενικώς Pleasantville, μαμάς και έβγαλαν όλη την απορία και την ενόχλησή τους στο χαρτί. Από τα τρία πρώτα που διάβασα στις διακοπές τα δύο περιφέρονται τώρα στο σπίτι μαζί με τα άπαντα του Ευγένιου Τριβιζά της Στεφανίας (μεγάλο λάθος αυτό, μέχρι να μπορέσει να τα διαβάσει θα τα έχει κάνει κομμάτια), τίγκα στις υπογραμμίσεις και τις τσακισμένες σελίδες, για να μου θυμίζουν ότι δεν είμαι η μόνη μη-σίγουρη σ’ αυτό τον κόσμο.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Αν με άφηνες, θα ξεκινούσα τώρα για το Μάτι. Θα κολυμπούσα διστακτικά μπροστά από το σπίτι του Αντώνη, θα έτρωγα μακαρόνια με σάλτσα ντομάτα και κόκκινη σαλάτα και κατά τις έξι θα γυρνούσα πίσω. Θα πήγαινα στην Αρίστη να της πω ευχαριστώ, θα έκανα γύρους στα τετράγωνα γύρω από το ιατρείο, θα έπινα μια πορτοκαλάδα ακούγοντας την Καραμέλα και κατά τις 12 θα γυρνούσα στο Μητέρα. Μπορεί (αν με άφηνες) να έκανα περπατώντας και τη διαδρομή Μαρούσι-Ηράκλειο κι ύστερα πάλι πίσω. Σίγουρα πάντως θα γλιστρούσα αόρατη μέσα στο μαιευτήριο, μέχρι τις 4.30 το απόγευμα και θα προσπαθούσα να καταλάβω. Τι συνέβη πέρυσι αυτή τη μέρα. Πώς άντεξα. Πώς άντεξες. Τι κύκλος άνοιξε πέρυσι εκεί και με πόσα πράγματα τον γεμίσαμε αυτό το χρόνο.

(Είναι φυσιολογικό τώρα αυτό; Τρεις μέρες τώρα ζω σ’ ένα παράλληλο σύμπαν, προσπαθώντας να θυμηθώ τις μέρες γύρω από τη γέννησή σου. Και να καταλάβω. Φταίει μάλλον που φέτος είναι τα τελευταία σου γενέθλια που ζω με επίκεντρο 60% εμένα. Από του χρόνου, η σκηνή θα είναι όλη δικιά σου. Ή εγώ θα έχω αρχίσει να ξεχνάω).

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Ό,τι γλίτωσα από το «Και πότε λέτε να κάνετε παιδάκι;» (δεν πρόλαβε κανείς να με ρωτήσει, δεν πρόλαβα καν να σκεφτώ έξυπνη απάντηση για να δίνω) το τρώω τώρα επί δέκα με το «Και πότε λέτε να βάλετε μπρος για το δεύτερο;». Κι αυτή είναι μόνο η αρχή, γιατί στην απάντησή μου ότι δεν ξέρουμε καν αν θα βάλουμε ποτέ μπρος, μείναμε από βενζίνη, μπαίνουν και τα επιχειρήματα στην κουβέντα. Στα οποία επιχειρήματα δεν έχω έξυπνη απάντηση, δεν έχω απάντηση γενικώς. Έχω μόνο δικά μου επιχειρήματα, τα οποία φτιάχνουν σχήμα κύκλο, σε λούπα. Η οποία πάει κάπως έτσι:

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Μητρότητα είναι η διακαής επιθυμία να βασανιστούν με σαρανταοχτάωρη ακρόαση ραπ/πανηγυροτράγουδων/γρηγοριανών ύμνων όσοι, εκούσια ή ακούσια, παράγουν θορύβους ικανούς να ξυπνήσουν για τα καλά, στις εικοσιδύο και σαράντα πέντε, το κοιμισμένο παιδί σου. Του πατέρα του συμπεριλαμβανομένου.

Read Full Post »

Διαβάζω το διήγημα της Αμάντας Μιχαλοπούλου στη Lifo (http://issuu.com/lifomagr/docs/256, σελ. 19). Και αργώ στην τουαλέτα γιατί κουμπώνει (το διήγημα) με αυτό που με τριβελίζει μέρες τώρα και παίρνει σχήμα σιγά –σιγά (ευχαριστώ, Αμάντα). Ότι τα ελληνικά μέινστριμ μίντια, περιοδικά-τηλεόραση, σε μικρότερο βαθμό και εφημερίδες, μιλάνε είτε σε καταραμένους αλά Μποντλέρ εργένηδες είτε σε γονείς από το Pleasantville.

Όπου διαβάζεις για ανθρώπινα πάθη, ένοχες απολαύσεις, σκοτεινές σκέψεις και στιγμές που γίνονται ρεαλιστικά ανάγλυφες από μια κάποια νοσηρότητα, βλέπεις σαν πίσω από διαφανή κουρτίνα την ελεύθερη περσόνα του συντάκτη -ο οποίος μπορεί να μην είναι καθόλου (ελεύθερος) αλλά για τις ανάγκες του ρεπορτάζ, ξέρεις. Όπου εμφανίζεται γονιός, οι προβληματισμοί σκύβουν αμέσως το κεφάλι και γίνονται noble: γιατί το παιδί μου δαγκώνει τους συμμαθητές, ποιο απορρυπαντικό καθαρίζει καλύτερα ή, έστω, με τι σκατά λεφτά θα το αποκτήσω.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Older Posts »