Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘the princess diaries’

Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,

Καταρχάς να σε διαβεβαιώσω ότι καταδικάζω με (παγωμένα) χέρια και πόδια το γεγονός ότι το μόνο χριστουγεννιάτικο τραγούδι που έχει γραφτεί για σένα είναι τα κάλαντα της πρωτοχρονιάς –κι ακόμα κι εκεί αναφέρεσαι μόνο μία (1) φορά, μετά ακόμα κι από το Χριστούλη –που στο κάτω κάτω έχουν περάσει τα γενέθλιά του.

Κατά δεύτερον, θα ήθελα να σου πω ότι δεν είχα πρόθεση να σου ζητήσω κάτι φέτος, αλλά διαπίστωσα ότι τα δώρα που μου φέρνουν οι υπόλοιποι είναι στην πραγματικότητα δώρα για σένα (ένα βιβλίο με φωτογραφίες σου τα ξαδέρφια μου και ένα πορτρέτο σου για τον τοίχο η θεία Σίσσυ). Οπότε θα ήθελα να σου ζητήσω μία πεταλούδα και μία γατούλα –τις ζήτησα και από τη μαμά, αλλά υποψιάζομαι ότι θα μου τις φέρει ως σχέδια σε σεντόνι. Επίσης, θα ήθελα ένα ιδιαίτερο μάθημα με την Ντόρα –Ξερόλα- την Εξερευνήτρια για να μου εξηγήσει για ποιο λόγο η μαμά με στραβοκοιτάζει όταν λέω τα σιντιά «σιντιά» και τις χελόου κίτες, «χελόου κίτες». Στην αρχή είχε χαρεί πολύ που κατάλαβα πώς γίνεται ο πληθυντικός.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Το περίμενα μήνες σχεδόν αυτό το ποστ. Δηλαδή, καλά κατάλαβες, περίμενα ότι θα το γράψει κάποιος άλλος, για να μου πει τι έγινε στο ενδιάμεσο (γιατί εγώ ήμουν λίγο παραπάνω αγχωμένη απ’ ότι έπρεπε για να παρακολουθήσω τις εξελίξεις) και ύστερα (έχει σημασία το ύστερα) να μου πει τι κάνουμε από δω και στο εξής.

Οι παρουσιάσεις της Κοιλίτσας ξεπέρασαν κάθε δική μου προσδοκία, που από παρουσιάσεις ήμουν άσχετη, έτσι κι αλλιώς. Βρέθηκαν κοντά μου άνθρωποι που αγαπώ και θαυμάζω, που κι εκείνοι με τη σειρά τους χάρηκαν την Κοιλίτσα και μίλησαν με συγκινητικό τρόπο γι’ αυτήν. Κάλυψαν και τη λογοτεχνική (σαν αστείο μου φαίνεται), και τη μαμαδίστικη (αυτό να δεις, ακόμα) και την ιντερνετική πλευρά της και μ’ έκαναν, ακόμα και μένα, να τη δω κάτω από άλλο φως.

Τώρα, ο πρώτος κύκλος της Αθήνας μάλλον έκλεισε –θέλω πολύ να κάνουμε κάτι στη Θεσσαλονίκη, αλλά η ιδέα είναι ακόμα στο στάδιο της… ιδέας.

Το food blog μου έχει μείνει έτη φωτός πίσω.

Η Κοιλίτσα έχει να δει «δικό της» ποστ από τότε που η Στεφανία έμαθε να κάνει την πάπια (τώρα κάνει και τον πάπιο «πο, πο, πο», με μπάσα φωνή).

Το καινούριο μου πρότζεκτ βρίσκεται στο διάδρομο της απογείωσης.

Το καινούριο μου βιβλίο, σε σκόρπια φόλντερ του word («Γράφω ένα κεφάλαιο αλλά δεν τολμάω να διαβάσω το προηγούμενο. Είναι σοβαρό πιστεύεις;» ρώτησα την Αλεξάνδρα. Φυσικά καμία της απάντηση δεν μπορούσε να με πείσει ότι δεν είναι).

Η δουλειά, όπως πάντα, σε φουλ εξπάνσιον.

Οι συνεντεύξεις, on a roll.

Μ’ αρέσει να κάνω πολλά, σκέφτηκα προχθές. Αλλά τόσα είναι μάλλον υπερβολή, ακόμα και για μένα.

Μάλλον πρέπει ν’ αφήσω την Κοιλίτσα, σκέφτηκα χθες.

Και γιατί να μην την αναλάβει η Στεφανία; σκέφτηκα σήμερα.

Είναι σίγουρο ότι εκείνη μπορεί πια να περιγράψει με πολύ μεγαλύτερη ευστοχία αυτά που εγώ χρειάζομαι τουλάχιστον ένα εφτάωρο ύπνου για να διατυπώσω (πφφφφ).

Λοιπόν.

Φασολιά, αυτό πια είναι και επισήμως το ημερολόγιό σου.

ΠΣ. Εντάξει, πότε πότε μπορεί να σου δανείζομαι καμιά σελίδα για να ανακοινώνω την επόμενη παρουσίαση.

ΠΣ2. Όχι, δεν μπορείς να το κλειδώνεις. Και δεν με νοιάζει αν ο Γιάννης και ο Που έχουν κρυπτογραφημένα passwords.

ΠΣ3. Δεν εννοούσα να ξυπνήσεις τώρα. Μπορείς να ξεκινήσεις να γράφεις από αύριο.

Read Full Post »

Από το ημερολόγιο της φασολιάς:

Χθες η μαμά μου μάλωσε με τον μπαμπά. Εκείνος, βέβαια, είχε όπως πάντα δίκιο, αλλά δεν είμαι σίγουρη γιατί. Εμένα μου άρεσε που, όποτε έβγαινα έξω από το χαλάκι μου, ο μπαμπάς ερχόταν και στεκόταν από πίσω μου και πότε-πότε με κράταγε από το μπράτσο, για να μην πέσω, λέει. Επίσης μου άρεσε που η μαμά με άφηνε ήσυχη και δεν ερχόταν πίσω μου, αλλά με ρώταγε από τον καναπέ αν κρατιέμαι καλά και αν προσέχω να μην πέσω, λες και θα της απαντούσα. Ήταν κάπως αστείο.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Από το ημερολόγιο της φασολιάς:

Χθες το πρωί προσπαθούσα να σκοτώσω ένα κουνούπι που με τριγύριζε κι ο μπαμπάς μου καταχάρηκε. «Μπράβο, Στεφανία, χτύπα παλαμάκια, χτύπα παλαμάκια», όλο έτσι μου ‘λεγε. Λυπήθηκα να του χαλάσω το χατήρι και άρχισα να χτυπάω στον αέρα φανταστικά κουνούπια, μέχρι που γύρισε η μαμά μου κι έπιασε κι εκείνη το ίδιο βιολί. Κοκκίνισαν τα χέρια μου, αλλά ήταν τόσο χαρούμενοι κι οι δύο που άξιζε τον κόπο. Αλλά γαμώτο το βράδυ, εκεί που πήγα επιτέλους να κοιμηθώ, πρόλαβε και με τσίμπησε ένα παλαμάκι.

ΠΣ. Η μαμά μου λέει κι άλλα κουλά: να μεγαλώσω, στο Θεό σας, 5 χρόνια μέχρι τις 16 Ιούνιου για να με πάει στο Summer Camp του Παιδικού Μουσείου –λες κι εγώ δε θέλω να πάω, επίτηδες είμαι ακόμα μικρή.

Read Full Post »

Από το ημερολόγιο της φασολιάς:

Τα απογεύματα, εκεί που κάθομαι και παίζω όμορφα όμορφα με τον μπαμπά, γυρίζει η μαμά μου από τη δουλειά. Της γελάω. Μου τρέχουν τα σάλια. Αλλά αυτή, αντί να έρθει να με πάρει, να μπούμε στο ψητό, πάει, λέει, να πλύνει τα χέρια της. Και να βγάλει τα παπούτσια της. Και τις κάλτσες της. Και το ρουζ. Και τους φακούς της. Ε, στους φακούς πλαντάζω.

Μεταξύ μας, επειδή ξέρω ότι θα κάνει αυτό το σερί, πλαντάζω από την αρχή και η μαμά απελπίζεται γιατί είναι, λέει, σα να κλαίω επειδή τη βλέπω. Αλλά αυτό είναι υπερβολή. Κι εκείνη θα ‘κλαιγε αν της έφερναν ένα πιάτο τίγκα στις τηγανητές πατάτες και στη μέση της διαδρομής ο σερβιτόρος γυρνούσε πίσω γιατί, λέει, ξέχασε να βάλει την ποδιά του. Ο μπαμπάς, ευτυχώς, με καταλαβαίνει και βρήκε τη λύση. Θα στήσει έξω από το ασανσέρ ένα νιπτηράκι και μια παπουτσοθήκη για να κάνει την τουαλέτα της η μαμά πριν μπει στο σπίτι, κι έτσι δε θα παθαίνω ψυχολογικό, μόλις πατήσει το πόδι της μέσα, θα είναι όλη δικιά μου.

(περισσότερα…)

Read Full Post »